تاریخچه صوفیه - برگرفته از سایت شهدای گناباد

در صدر اسلام پیروان رسول خدا(صلیاللهعلیهوآله) با نامهای «مسلمان»، «زاهد»، «عابد»، «صحابه» و «شیعه» شناخته میشدند. اما واژه «صوفی» از قرن دوم هجری پدید آمد. عدهای که خود را از جامعه و سرنوشت مسلمانان کنار کشیده بودند به نام صوفی شناخته شدند.

اینان سابقهای زیاد دارند. در زمان جنگهای اسپارت در یونان باستان، آنان که شهامت جنگ را نداشتند به گوشهنشینی پرداخته و از جنگ رفتن فرار کردند.

صوفیانی که در عالم اسلام پدید آمدند تحت تأثیر رهبانیت مسیحی و ریاضتهای غیر شرعی مرتاضان هندی بودند.

اولین «خانقاه» را یک معمار مسیحی مصری برای ابوهاشم صوفی در کوفه ساخت. معمولاً این صوفیان با دراویش در برابر ائمه اطهار(علیهمالسلام) موضعگیری میکردند. داستان صوفیان ثوری و امام باقر(علیهمالسلام) معروف است که وی میخواست به امام معصوم اعتراض نماید. «حلاج» وقتی به قم آمد ابتدا ادعا کرد نماینده امام زمان(عجلاللهتعالیفرجه) است، اما وقتی مردم ادعاهای دروغ او را نپذیرفته و او را از قم بیرون کردند به بغداد رفت و حتی اصل وجود امام زمان(عج) را انکار کرده و خود را سنی مذهب معرفی کرد.

تصوف دارای فرقههای بسیار زیادی است. آنچه در غرب ایران شایع است فرقه اهل حق، نقشبندیه، قادریه و بکتاشیه است که غالباً اینان به مذهب اهل سنت گرایش دارند.

اما دراویشی که در قم یا تهران یافت میشوند غالباً نعمتاللهی بوده و پیرو سلطان محمد گنابادی هستند که وی ادعا کرده است که تصوف را از معصوم علیشاه رکنی فرا گرفته و او شخصی است هندی که از مرتاضهای بتپرست هندی تصوف را آموخته است.

سلطان محمد گنابادی در سال 1327 توسط مرحوم آخوند خراسانی(ره) مرتد اعلام شد و مردم او را به قتل رساندند. پس از وی فرزندش صالح علیشاه قطب دراویش شد که بسیار فرد مفسدی بوده و انسانهای بیگناه بسیاری را به کشتن داده است. پس از او سلطان حسین تابنده معروف به رضا علیشاه قطب آنان شدکه در سال 1371 شمسی از دنیا رفت.

وی در زمان طاغوت از طرفداران و مدافعان نظام سفاک پهلوی بود به طوری که ارتشبد نصیری، رئیس ساواک و اسدالله علم از مریدان وی گردیدند.

مرحوم آیت الله مرعشی(ره) در پاورقیهای احقاق الحق فرموده: «اینان از عوامل و وابستگاه استعمار انگلیس هستند.» اما خود اینان تهمتهای زیادی به آیت الله مرعشی(ره) زدهاند.

شهید ثانی(ره) در کتاب درایه خود فرموده: «صوفیه جعل حدیث را جایز دانسته و به نفع خود حدیث جعل میکنند.»

مقدس اردبیلی(ره) در حدیقه الشیعه قدح صوفیه را نقل کرده و شیخ مفید(ره) رسالهای در مذمت و رد آنان تألیف کرده و شیخ حر عاملی(ره) کتاب اثنا عشریه خود را در نکوهش اینان به نگارش درآورده است.

دراویش غالباً طرفردار اباحهگری بوده و به شریعت یا احکام فقهی معتقد نبوده و به اسم آنکه طرفدار طریقت و باطن دین هستند ظواهر شرع را زیر پا میگذارند در مساجد شرکت نکرده ولی در خانقاه که شرکت در آن به فتوای مراجع حرام است شرکت میکنندف اعتقاد به «سر مگو» یا «وحدت وجود» به معنای غلط آن دارند. حلقههای سماع غیر شرعی تشکیل میدهند و تفرقه در صفوف مسلمانان ایجاد کرده و معتقد به جدایی دین از سیاست میباشند.

منبع: بصیرت